եթե դուք ձեզ չեք զգում ձեր մարմնում, եթե դուք զգում եք, որ ձեր հոգու առկայությունը, զզվում եք ձեր մարմնից և գտնվում եք հայաստանում, ապա պետք է հիասթափեցնեմ, ձեր բախտը չի բերել: Փորձել ինչ-որ բան փոխել հնարավոր է, բայց կրկին պիտի հիասթափեցնեմ, հույս որ ձեր օգնությամբ կատարված փոփոխություններից, նույնիսկ ձեզանից հետո հաջորդող չորրորդ սերունդը կօգտվի, չկա: Իհարկե ամեն դեպքում պետք է ինչ-որ բան անել, որ թեկուզ հիսուն տարուց մարդիկ, ովքեր կզգան, այն ինչ հիմա դուք եք զգում, կարողանան հանգիստ ապրել Հայաստանում, առանց խնդիրների: Բայց մինչ այդ ի՞նչ անենք դուք և ես, համակերպվել, որ մեր գերեզմանաքարի վրա պետք է գրվի այն անունը, որ մեզ համար ատելի՞, իհարկե կարելի է և այդպես վարվել: Բայց այս պարագայում բացառված չէ, որ այդ գերեզմանաքարը արդեն կկանգնեցնեն մոտ ապագայում: Պայքարե՞լ, ինչպե՞ս, որտե՞ղ...

(վերջապես հենց նոր հանեցի "կամուֆլյաժս", սիրտս թոքերի հետ միասին ասեցին շնորհակալություն:)

երբեմն թվում է, որ եթե ևս մեկը ինձ դիմի իմ ատելի անվամբ, կսպանեմ... բայց ինչպե՞ս վարվեմ, եթե չեմ կարողանում ասել, ներեցեք բայց ես այն մարդը չեմ, ում այդպես եք դիմում:

Ամեն ինչ բացառվում է կյանքում, սիրել բացառվում է, ապրել բացառվում է, ուրախանալ նույնպես չի ստացվում: Միայն երեկոյան երբ մնում եմ ինքս իմ անձի հետ միայնակ այդ ժամանակ կարողանում եմ լինել անկեղձ: Իսկ առավոտյան նորից սկսում է նույն խաղը... լույսը բացվում է և բոլորը սկսում են ինձ հիշեցնել իմ ինչ լինելը` "как спал'а' ", ուզում եմ գոռամ` "не спала а , а спал", բայց ստացվում է` "լավ մերսի, դու՞"
և սկսում եմ զզվել ինքս ինձանից, իմ իսկ տված պատասխանի համար ... զզզվում եմ իմ իսկ ապրած կյանքից...
զզզվում եմ երբ ձեռք են մեկնում և հարցնում անունս, ուզում եմ գոռալ, չունեմ ես անուն չունեմ, բայց մեխանիկորեն մի քանի անգամ մտքում ինձ անեծելով ասում` անունս քաք ա :

զզվում եմ երբ առավոտյան հելնում եմ, աշխատում եմ բոլորից շուտ, քանի բոլորը քնած են, վերցնում եմ "կամուֆլյաժս" ու գնում, գնում, որպեսզի սկսեմ, մի անիմաստ օր կրկին: Որպեսզի բոլորին ժպտամ և ասեմ, որ լավ եմ քնել, ընդհամենը երեք-չորս ժամ, բայց դա էական չէ, կարևոևը ասեմ, որ լավ եմ քնել, միևնույնն է հարցնողը թքած ունի ես ոնց եմ քնել...
օրեր կորուստ, օրեր նվեր, օրեր առանց հայր մեր: Սուտ է դեռ չի եղել այդպիսի օր, որ հայացքս մեկ անգամ չուղղեմ երկինք և ասեմ, հայր իմ ինչու՞...
Այնքան է մեջս կուտակվել, որ առանց հասկանալու գրում եմ այն ամենը ինչից զզվում եմ, այն ամենը ինչ կուտակվում է օր օրի, ժամ առ ժամ...

եթե իմանայի, որ կա գոնե մեկ տրանս, որ կարդում է այս բլոգը, ապա երբեք սա չէի գրի, որպեսզի ոչ ոքու չգցեի դեպրեսիայի մեջ, բայց քանի որ մենակ եմ ես այստեղ, ապա ինչու՞ չարտահայտվել, ինչու՞ չգրել այն ինչ անհանգստացնում է, այն ինչ կուտակվել է հոգուս մեջ: Միևնույնն է առավոտյան կարթնանամ, ժպտալով կասեմ, որ լավ եմ քնել անուննս էլ քաք է և եթե զգամ, որ չեմ կարողանում տիրեպետել ինձ և թաքցնել ինքնակամ հոսող արցունքներս, նորից կձևավեցնեմ, որ հարբած եմ և կգնամ բոլորի աչքից հեռու "ծխելու"...

բոլորին բարի գիշեր, առավոտ արդեն ամեն ինչ կփոխվի...

Xist Andznakan

Nran tesnelu bolor shansery verjapes havasarvecin zroji. Incheve mi angam evs petq e pokem kjanqis ajs ejy ev sksem nory...

pustata vnutri...

Important trans survey from France

Two French LGBTQ organisations, HES (Homosexualités & Socialisme, member of ILGA-Europe, www.hes-france.org) and MAG (Youth LGBT Movement, member of IGLYO, www.mag-paris.fr) conducted a survey in early 2009 among the transgender youth population. The survey is very important, and shows groundbreaking results.Read the full report of the survey here:http://www.hes-france.org/IMG/pdf/PreliminaryReportYoungTransSurvey2009.pdf

Вот она -- цена непонимания. Ты Либо Бог, либо дьявол.

վերոհիշյալ տողերը կարդացել եմ տարիներ առաջ, բայց նրանք կարծես թե դաջվել են ուղեղումս: Եվ իրոք երբ մարդիկ քեզ չեն հասկանում կա երկու տարբերակ, կա'մ նրանք սկսում են քեզ կարքոծել ինչպես սատանային, կա'մ սկսում են Աստվածացնել: բայց երբեք չեն փորձում այդ տարբերությունը ընդունել այնպես ինչպես կա, առանց փորձելու այդ երևույթը պիտակավորելու:
Ամեն ինչի փորձում ենք տալ բացատրություններ, դասակարգել, տալ սահմանումներ: Նույնիսկ մաթեմատիկայում, երբ մեզ դեռ դպրոցում սովորեցնում էին, որ գումարելիների տեղերը փոխելիս գումարը չի փոխվում, սուտ է: Նույնիսկ ճշգրիտ գիտություններում, ամեն ինչ չէ, որ հնարավոր է մտցնել ինչ-որ մի ուղղանկյան մեջ և միանշանակ պնդել, որ դա ճիշտ է:
Իսկ մարդի փորձում են կյանքը, մարդկային հարաբերությունները , սեր տեղավորել կաղապարի մեջ: Անհանդուրժողականության մթնոլորտը արդեն հատել է բոլոր հնարավորին և անհնարին սահմանները: Մարդիկ ովքեր պայքարում են միևնույն գաղափարի շուրջ անգթորեն մեկը մյուսի վրա քար է շփրտում:

Երբեմն մահու չափ հիաստափվում եմ մարդկանցից:
խնդիրը նրանում է, որ մարդ չափից դուրս փառասեր է և իր ամբողջ կյանքի ընթացքում, փորձում է, բնությունը, կյանքը (և ոչ միայն իր) ենթարկել իրեն, մինչդեռ ընդհամենը պետք է փորձի ապրել բնության հետ հարմանիայի մեջ:

պարզապես ավելացնեմ Ռ Բախի խոսքերը՝ Цель жизни - поиск совершенства, а задача каждого из нас - максимально приблизить его проявление в самом себе

մտքերս դիսկրետ էին, հույզերս մեծ, ...

STABBING OF TRANSGENDER FRIENDS ON Q STREET TRAGIC EXAMPLE OF HATE AND DISCRIMINATION

FOR IMMEDIATE RELEASE CONTACT: Brian Watson
Washington, DC – August 27, 2009 (202) 904-9969

STABBING OF TRANSGENDER FRIENDS ON Q STREET TRAGIC EXAMPLE OF HATE AND DISCRIMINATION

Statement of Anthony Hall, Executive Director

Transgender Health Empowerment (T.H.E), on behalf of T.H.E. Board, Staff and Clients

“Transgender Health Empowerment of Washington is appalled, sickened and saddened by the tragic stabbing of two transgender women on the night of August 26th in the Q Street corridor of Northwest Washington, D.C. One of the women, Tyli’a “NaNa Boo” Mack, died at the scene and as of the writing of this release the second woman is listed in critical condition at Washington Hospital Center. Tyli’a “NaNa Boo” Mack was 21 years of age.

“As our organization strives to enhance the quality of life of the diverse transgender populations throughout the Metro Washington, D.C. area we are too often reminded that even our basic right to life without hate and the threat of violence and even death is in constant jeopardy.

“As members of the Transgender community we are too well aware of the mental and physical effects of threats and violence. The violent attack on August 26th is one in a long string of violence against transgender people in Metro D.C. area. While some call for us to remain hidden or anonymous because of their prejudice, T.H.E. is one of the few transgender service providers in the Washington area with a client base that continues to grow and to seek our help.

“This act of extreme violence comes at a time when District budget cuts threaten to severely deplete our organizations funds. However our resolve remains. We are committed to a continued provision of supportive housing, health guidance, disease prevention awareness, and other related programs that positively impact the lives of our diverse populations in Washington.

“Transgender Health Empowerment extends its heartfelt condolences to all those in our community affected by the loss of Tyli’a “NaNa Boo” Mack and the severe injury of her friend. The members and Board of T.H.E. continue to believe that we are all members of the same family…….the human family and we will continue to act accordingly.”

http://dctranscoalition.wordpress.com/2009/08/27/community-mourns-vigil-tomorrow-aug-28th/

մի քիչ ազգիս մասին...

մենք սիրում, որտեղ պատահի նստել ելնել ու ասել, որ մենք հարուստ ժոխովուրդ ենք (բայց մենակ չակերտավոր "հոգեպես"), որ մենք ուժեղ ժողովուրդ ենք(նենց ուժեղ կամքի տեր ենք, որ մեր գլխին "խալխը" ինչքան էլ նստի միևնույնն է կարող ենք դիմանալ ). Մեր Երևանը Հռոմից հին քաղաք ա, մեր գիրն ու գրականությունն էլ ստեղծվել է դեռ աշխարհի արարումից առաջ:
Եվ իհարկե մենք "ադաթով" ու "նամուսով" ժողովուրդ ենք (չմոտանանք, որ ադաթ , նամուս , խալխ և այլ բառերի ծագումնաբանությունը և մեր լեզվի հնությունը):
Ամեն դեպքում մենք արդեն ապրում ենք 21-րդ դարում գիտությունը զարգանում է կայծակնային արագությամբ, ինֆորմացիան գրեթե հասանելի է բոլորին: Բայց միևնույնն է մենք ապրում ենք լճացում: Դատապարտում ենք անմեղ մարդկանց զրպարտանքի մեջ և միևնույն ժամանակ արդարացնում դեռահասներին բռնաբարող տականքներին:
Ինձ թող ներեն այն երիտասարդ աղջկա հարազատները, բայց ես չեմ կարողանում հասկանալ ինչպես կարող է երեխայի կորստից հետո մտածել, որ իր խնամիները իրենց տուն կարմիր խնձոր չեն տարե՞լ...
Այսօր որոշ ժամանակ ծախսելով ինտերնետում՝ եկա այն եզրակացության, որ հայ ազգի մեծամասնությանը չի հետաքրքրում, թե ինքը ինչպիսի սոցիալական վիճակում է, չի հետաքրքրում թե աշխարհում ինչ է կատարվում, չի հետաքրքրում, թե այսօր ինչ մեծ հայտնագործություն է եղել: տգետից մինչև իրեն գրագետ համարող տգետ միայն մտածում են , թե ում աղջիկն ա կույս, ով ում հետ քանի անգամ ա քնել, ով իրա կուսաթաղանթը քանի անգամ ա կարել, ով ում հետ ինչ պոզայով ա սիրում և առավել մեծ հետաքրքրություն է նկատվում մեր գրագետ տգետների մոտ, թե ով ինչ օրենտացիա ունի: Իհարկե գրագետ մարդը չի ալարի մի երկու գիրք, մի երկու գրական հոդված կվերցնի կկարդա, որպեսզի մեծացնի իր աշխարահայացքը: Բայց մեր տգետ գրագետները չեմ կարծում, որ երբևիցէ լսած կլինեն "մի դատիր, որ չդատվես" արտահայտությունը :
Ու ինձ մեծ ապշանքի է հասցնում "Իրավունք" թերթի խմբագրությունը: Լավ սիրելի գլխավոր խմբագիր, ասենք Գալաջյանը գրագետ տգետների շարքից է, իսկ Դուք էլ չե՞ք հասկանում, որ նա տխմարություն է դուրս տալիս և խախտում լրագրությունը գլխավոր կանոնը՝ անկոմնակալությունը: Միթե ձեր խմբագրությունում չկա մեկը, որ իր կյանքում գեթ մեկ անգամ լսած լինի՝ "իմ իրավունքը վերջանում է այնտեղ, որտեղ քոնն է սկսվում", (Գոնե սովորեք այս ձեր իսկ պատվի համար, վերջապես դուք եք ընտրել իրավունք անվանումը, թե՞ ընտրելւց մտածել եք միայն սեփական իրավունքների և շահերի մասին)
իսկ եթե Դուք այս ամենը տեսնում եք(համոզված եմ, որ տեսնում եք) և հանդուրժում, ապա դուք էլ լոկ տգետ գրեգետների բանակից մեկ մասնիկն եք:

Մաղթում եմ բոլորին հաճելի օր, երբ սկսեցի գրել վրդովված էի բավականին և ցանկանում էի վերոհիշյալ մարդկանց խոսքերով իսկ նրանց պատասխան տալ, բայց իմ ինքնասիրությունը ինձ թույլ չտվեց իջնել այդ մակարդակի: