Զգուշացում

Սիրելի ընթերցող, եթե դուք ոչ մի առնչություն չունեք կապված տրանս* թեմայի հետ և թշնամաբար եք տրամադրված խնդրում ենք լքել այս էջը: Շնորհակալություն:

Զգուշացում, բլոգը պարունակում է վիրահատական նկարներ, եթե դուք չեք տանում արյուն, բաց վերքեր, ապա խնդրում ենք ձեզ զերծ մնալ նման նկարների դիտումից, խուսաբել "Վիրահատություն" թեմայից, կամ պազրապես լքել այս էջը:

Saturday, November 20, 2010

Այսօր Նոյեմբերի 20-ն է

Ամբողջ աշխարհում այսօր խոսվելու է տրանս*ի հիշատակի օրվա մասին: Անցած մեկ տարվա ընթացքում կրկին աշխարհում սպանվել է 180 մարդ, միայն այն բանի համար, որ բնությունը նրանց հետ չար կատակ է արել...

Ամեն դեպքում այսօր ես ուզում եմ իմ բլոգում դնել ավելի պայծառ երևույթի մասին: Մարդկանց մասին, որ անկախ ամեն ինչի ուզում են և փորձում են երջանիկ լինել: Ու չնայած վախերի, վտանգի, որ տիրում է նրանց շուրջ, նրանք պայքարում են իրենց երջանկության համար:

Միևնույն ժամանակ ուզում եմ, որ այն մարդիկ, ովքեր իրավ կամ անիրավ դատում են ուրիշների, ովքեր, միայն սեփական վախերի վրա հիմնվելով կարծրատիպեր են ստեղծում, ուշադիր նայեն, պարզապես զգան թե ինչ երջանիկ են այս զույգերը ու մի անգամ ևս մտածեն և իրենց իսկ հարց տան, ինչով է իրենց խանգարում այդ երջանկությունը և ինչ օգուտ կտար նրանց , եթե այդ երջանկության փոխարեն ինքնամփոփ և դեպրեսիկ դեմքեր տեսնեին...













Friday, November 19, 2010

Almost 180 killings of trans people in the last 12 months

Transgender Europe: Press Release: November 19th 2010

Transgender Europe’s Trans Murder Monitoring project reveals almost 180 killings of trans people in the last 12 months

In total, since January 2008 the murders of 487 trans people have been reported



The 12th International Transgender Day of Remembrance is being held this November in more than 180 cities worldwide: Since 1999, the Transgender Day of Remembrance (TDOR), on which those trans people who have been victims of homicide are remembered, takes place every November. The TDOR raises public awareness of hate crimes against trans people, provides a space for public mourning and honours the lives of those trans people who might otherwise be forgotten.

Started in the USA, the TDOR is now held in many parts of the world. This year, the TDOR takes place on November 20th in more than 180 cities in 19 countries in North America, Europe, Asia, and Oceania. In Ankara, Turkey, there will be an international Transgender Remembrance Conference lasting one week.

Sadly, this year there are almost 180 trans persons to be added to the list to be remembered, mourned and honoured as an update of the preliminary results of Transgender Europe’s Trans Murder Monitoring project reveals.

The Trans Murder Monitoring (TMM) project started in April 2009 and systematically monitors, collects and analyses reports of homicides of trans people worldwide. Updates of the preliminary results, which have been presented in July 2009 for the first time, are published on the website of the “Transrespect versus Transphobia Worldwide” project two to three times a year in form of tables, name lists, and maps:

http://www.transrespect-transphobia.org/en_US/tvt-project/tmm-results/tdor2010.htm

Every year in November, Transgender Europe provides a special update of the TMM results for the International Transgender Day of Remembrance so as to assist activists worldwide in raising public awareness of hate crimes against trans people.

The TDOR 2010 update has revealed a total of 179 cases of reported killings of trans people from November 20th 2009 to November 19th 2010. The update shows reports of murdered or killed trans people in 19 countries in the last year, with the majority from Brazil (91), Guatemala (15), Mexico (14), and the USA (14).

Cases have been reported from all six major World regions: Africa, Asia, Central and South America, Europe, North America, and Oceania. As in the previous years, most reported cases were from Central and South America, which account for 80 % of the globally reported homicides of trans people since January 2008. In 2008, 97 killings were reported in 13 Central and South American countries, in 2009, 136 killings in 15 Central and South American Countries, and in 2010 so far 122 killings in 12 Central and South American Countries. The starkest increase in reports is also to be found in Central and South America, e.g. in Brazil (2008: 59, 2009: 68, January-November 2010: 74), Guatemala (2008: 1, 2009: 13, January-November 2010: 14) and Mexico (2008: 4, 2009: 11, January-November 2010: 12). The data also show an alarming increase in reported murders in Turkey in the previous years (2008: 2, 2009: 5, January to November 2010: 6).

In total, the preliminary results show 487 reports of murdered trans people in 39 countries since January 2008.









The new result update reveals that in the last 35 months, 45 homicides of trans people were reported in the USA (2008: 17, 2009: 15, January-November 2010: 13), 36 in Europe (2008: 11, 2009: 17, January-November 2010: 8), 25 in Asia (2008: 9, 2009: 9, January-November 2010: 7) and 3 in Oceania (2008: 2, 2009: 1) as well as 2 in Africa (2008: 1, 2009: 1).

The TDOR update of the preliminary results also reveals that since January 2008 36 killings of trans people have been reported in 8 European countries (Albania: 1, Germany: 2, Italy: 13, Portugal: 1, Spain: 3, Serbia: 1, Turkey: 13 and UK: 2). In Asia, since January 2008 25 killings of trans people have been reported in 8 countries (India: 5, Indonesia: 2, Iraq: 3, Malaysia: 5, Pakistan: 6, Philippines: 1, Singapore: 1, and Thailand: 2). In Oceania, 3 killings have been reported since 2008 (Australia: 1, New Caledonia: 1, and New Zealand: 1) and in Africa 2 (South Africa: 1, and Algeria: 1).

Yet, we know, even these high numbers are only a fraction of the real figures; the truth is much worse.

These are only the reported cases which could be found through internet research. In most countries, data on murdered trans people are not systematically produced and it is impossible to estimate the numbers of unreported cases. Another finding of these updates is that while Brazil has received special attention due to the elevated number of killings, the number of killings in other South and Central American countries like Venezuela, Honduras and in particular Guatemala is equally or even more worrying in view of the much smaller population sizes of these countries.

While the documentation of homicides against trans people is indispensable for demonstrating the shocking extent of human rights violations committed against trans people on a global scale, there is also a need for in-depth research of various other aspects related to the human rights situation of trans people. Therefore, Transgender Europe developed the Trans Murder Monitoring project into the ‘Transrespect versus Transphobia Worldwide’ (TvT) research project. TvT is a comparative, ongoing qualitative-quantitative research project which provides an overview of the human rights situation of trans persons in different parts of the world and develops useful data and advocacy tools for international institutions, human rights organizations, the trans movement and the general public. A research team from Transgender Europe is coordinating the project, which is funded by the Open Society Foundations, the ARCUS Foundation, and partly by the Heinrich Boell Foundation. The TvT research team is assisted by an Advisory Board, composed of international LGBT, trans and human rights activists and academics from Africa, Asia, Central and South America, Europe, North America, and Oceania. It furthermore cooperates with partner organizations in these six world regions. In September 2010, the TvT project research team has started a survey in cooperation with its partner organizations.

If you have further questions or if you want to support the research project, please contact the TvT research team:



Dr Carsten Balzer and Dr Jan Simon Hutta



research[at]transrespect-transphobia.org



or check our website:



www.transrespect-transphobia.org

Saturday, November 13, 2010

Կյանքի լղոզված նպատակ...

Կյանքում ցանկացած մարդ կարծում եմ ունի որոշակի նպատակ, հանուն ինչի երբեմն ապրում է... մեկը ուզում ա հայտնի գրող լինի, մյուսը անհայտ նկարիչ, մեկը ուզում ա էվէրեստը գրավի, մյուսին ծովի ընդերքն ա գրավում... մեկը նոր մեքենա, մյուսին երկինքն ա ձգում...
իսկ իմ նպատակն ու ցանկությունը այնքան համեստ են հնչում, պարզապես ընտանիք.... բայց ինչքան բարդ և հանդուգն ուրիշների աչքերին...
Ընտանիք չեմ ցանկանում, նրա համար, որովհետև հայ եմ ու մեր մոտ դա ընդունված ա ու նման հիմարություններ: Այլ Պարզապես ուզում եմ մի փոքրիկ անկյուն, որտեղ ես կարող եմ շրջապատված լինել իմ ամենասիրելի մարդկանցով: Որտեղ կարող են լսվել ընտանեկան վեճեր երեխայի ճիչ.... ամենասովորական ընտանիք, արտառոց ոչինչ...

Մարդիկ տարբեր են, բայց բարեբախտաբար չեմ հանդիպել իմ կյանքում մարդկանց, ովքեր իմանալով իմ մասին, իմանալով թե ես ով եմ, լրիվ երես թեքեն, կամ ինչ որ ատելություն դրսևորեն: Երևի էտ առիթով բախտավոր եմ, տականքների չեմ հանդիպել կյանքում, կամ էլ, պարզապես այնքան զզվելի են եղել, որ ոչ մեկին չեմ կարողանում այս պահին մտաբերել... ամեն դեպքում, որպես հետևանք կարող եմ ասել, որ բոլոր ինձ մարդիկ հանդուրժող ու հասկացող են եղել:

բայց այս նույն մարդիկ, լսելով իմ ցանկության ու նպատակի մասին, երբեմն հանդուգն են համարում իմ խոսքերը, երբեմն խենթի տեղ են դնում, քմծիծաղ տալիս ասված անհեթեթության վրա, իսկ երբեմն շատ "բարի" խորհուրդներ տալիս. "դու խելոք մարդ ես, կարող ես ասենք կյանքդ գիտության նվիրել", "գտիր ինչ որ հոբբի և զբաղվիր դրանով", "լավ կանես ուրիշ նպատակ դնես քո առջև", "դու ուժեղ մարդ ես, դա չի կարող քեզ կոտրել"...

Շատ հաճախ ի պատասխան բոլորի պարզապես ժպտում եմ հպարտորեն ու թեման փոխում, երբեմն պարզապես արցունքներս կոկորդումս խեղդելով ասում եմ, որ առանց դրա ես ինձ լիարժեք չեմ համարում... կարծես թռչուն լինեմ վանդակի մեջ, ով ուզում է կյանքի մեջ գոնե մեկ անգամ թռչի... հակառակ դեպքում, ես նախընտրում եմ մահ քան զարդարված վանդակ: Եվ ամենաահավորն այն ա, որ լսում եմ էգիոստական պատասխաններ."դու պետք ես ինձ", "դու պետք ես սրան, նրան դրան...", "ես ունեմ քո կարիքը"....
թռչուն վանդակի մեջ... գեղեցիկ ու զարդարված... թռչուն, ում սիրում են... թռչուն, որը փորձում է միշտ ուրախացնել իրեն սիրողներին... բայց իրականում նրա հայացքը միշտ երկինք ա, չնայած նրա , որ ոչ մի անգամ չի թռչել.... բայց ուզում ա թռնի, եթե նույնիսկ այդ թռիչքը լինի նրա առաջին ու վերջին մի քանի վայրկյանանոց թռիչքը...

Thursday, September 30, 2010

Վերջ առաջին մասին

Կարծում եմ ժամանակն է հասունանալու: Եվ ժամանակն է վերջ դնելու անիմաստ սեր գաղափարին: ինչպես ասում են, իմ ինչ տարիքն ա սեր խաղալու...
Ինչքան, որ սիրել եմ բավական է, մանավանդ որ սիրել եմ մի գուցե ուրիշներից առավել և մի գուցե ավելի ուժեղ քան պետք է եղել:
Ւսկ հիմա մեծացանք... մազերիս կեսը սպիտակել է ... և կարծում եմ իմ պարագայում ես մարդկաթյանը միայն օգուտ կտամ եթե զբաղվեմ միայն գիտությամբ... չնայած այն բան, որ այդ մարդկության մեծամասնությունը ինձ տեսնել անգամ չի ուզում...
բարով մնաս երիտասարդություն...
բարով եկար անիմաստ "հասունություն"...

Saturday, September 25, 2010

Բոլորս էլ սխալական ենք, այդ թվում նաեւ Աստված

Mersiner Lusinein hetaqrqir hodvaci ev hetaqrqir shpman hamar :)

http://armversion.com/index.php/hy/2010-05-09-09-08-27/2010-05-14-07-27-41/4112-2010-09-24-12-45-26

Նորայր, Գագիկ, Կառլեն… Էռնա, Նատա, Կատյա, Էլյա, Լորենա, Լայմա, Վիկա, Քրիստինա, Սիլվա… Սրանք այն տրանսսեքսուալներն են, որոնց ես անձամբ ճանաչում եմ, որոնք իմ ընկերներն են, ծանոթներն ու Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիները: Շատ-շատերը կան, որ չեմ ճանաչում: Նրանք ներքուստ մի սեռի էության զգացողություն ունեն, սեռական ու սոցիալական վարքագիծ՝ հակառակ սեռի մարմնի ու սոցիումով պարտադրված դերի մեջ բանտարկված, ու սեփական երկրում չունեն սեռափոխության վիրահատություն անցնելու հնարավորություն: Բոլորս էլ սխալական ենք, այդ թվում նաեւ Աստված: Մենք գետերի հուներ ենք փոխում, տափաստաններ ենք ծաղկեցնում, մենք դեմքեր ենք «հավաքում» մեզ դուր չեկած սեփականների տեղ, արհեստական ինտելեկտ ու բանականություն ենք ստեղծում ու օգտագործում, մենք հսկայական հեկտարներով գենետիկորեն փոփոխված բույսեր ենք աճեցնում ուտում, արհեստական արեւային վաննաներ ենք ընդունում, մենք երեխաներ ենք ստանում կոլբաների միջից, շուտով երեւի արհեստական մարդ էլ կկլոնավորենք…Աշխարհում ամենուր մարդիկ սեռ էլ են փոխում, բայց ոչ Հայաստանում: Ինչո՞՚ւ մեր սիրելի դերասանուհի Շերի դստեր որդի դառնալը մենք ընդունում ենք, բայց մեր մեջ ապրող տրանսսեքսուալների նույն սեռափոխությունը հայերիս թվում է սրբապղծություն, իսկ օրենսդրական բյուրոկրատական ապարատն ու հնացած բժշկական մոտեցումներն այն անհնար են դարձնում Հայաստանում: Տրանսսեքսուալիզմը (փոխսեռականություն) շատ երկրներում դասվում է գենդերային՝ սեռական իդենտիֆիկացիայի՝ նույնականացման հիվանդությունների շարքին, որի միակ բուժումը սեռափոխության վիրահատությունն է: Հայաստանում, ցավոք, դա հնարավոր չէ իրականացնել: Մեր տրանսսեքսուալները սեռը փոխելու համար պետք է դիմեն զանազան խորամանկությունների, քանի որ մեզ մոտ չկա ո´չ օրեսնդրական, ո´չ առողջապահական հիմք այդ կարգի վիրահատություններն օրինական դաշտում իրականացնելու համար: Նրանք պետք է գնան արտասահման, օրինական կամ զարտուղի ճանապարհներով, երկար ճանապարհ անցնեն նախ քաղաքացիություն ստանալու համար, հետո էլ զանազան հոգեբանական հետազոտություններ անցնեն, փող գտնեն հորմոնային թերապիայի ու վիրահատության համար, և եթե ամեն բան ստացվի, փոխեն սեռը` համապատասխան իրենց գենդերային ինքնազգացողության ու հետո առհավետ մոռանան հայրենիք վերադառնալու մասին, քանի որ փաստաթղթեր չկան. այստեղ նրանք ոչ ոք են՝ ոչ էն սեռի են, որով գնացել են, ոչ էլ նոր:Պարզվում է` մենք ունենք օրենսդրությամբ նախատեսված այսպիսի մի կետ.Հոդված 70. Քաղաքացիական կացության ակտի գրառման մեջ ուղղում կամ փոփոխություն կատարելու մասին ՔԿԱԳ մարմնի եզրակացությունը Քաղաքացիական կացության ակտի գրառման մեջ ուղղում կամ փոփոխություն կատարելու մասին ՔԿԱԳ մարմնի եզրակացությունը կազմվում է հետեւյալ դեպքերում.գ) Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով բժշկական կազմակերպությունը տվել է սեռի փոփոխության մասին սահմանված ձեւի փաստաթուղթ:Այստեղ խնդիր է ծագում արդեն բժիշկների հետ: Ողջ աշխարհում տրանսսեքսուալիզմն ախտորոշվում է մեկ-երկու տարիների ընթացքում, որի ընթացքում մարդն ապրում է իրեն ցանկալի գենդերային դերում: Հետո, եթե այլ հոգեբանական շեղումներ չեն գրանցվում, ախտորոշվում է տրանսսեքսուալիզմ: Հայաստանում այդպիսի բժշկական հաստատություններ չկան: Այստեղ մաքսիմում կարող են ուղարկել կարիոտիպի անալիզի, հետազոտել քրոմոսոմային կապերն ու ըստ դրա որոշել` բիոլոգիապես կի՞ն է, թե՞ տղամարդ, թե՞ երկսեռ է: Նույնիսկ այդ դեպքում պլաստիկ վիրաբույժն իրավունք չունի վիրահատելու. օրինական թույտվություն չունի, չեն տալիս: Իսկ եթե քրոմոսոմները չունեն երկսեռական կապեր, ապա մարդուն ուղղակի ուղարկում են հոգեբույժի մոտ` «բուժվելու» ու «նորմալ» մարդ դառնալու:Մեր բժիշկները կամ չգիտեն, կամ չեն ուզում իմանալ, որ երկսեռն ու փոխսեռը տարբեր բաներ են: Ողջ հանրապետությունում չկան մասնագիտացված էնդոկրինոլոգներ ու հոգեբույժներ, ովքեր կարող են տալ այդ ախտորոշումը:Նորայրը տղամարդու իր էությամբ գոյատեւում է կանացի մարմնի մեջ: Նա շատ երկար ճանապարհ է անցել, փնտրել է հոգեբաններ, այլ ինստիտուտներ, որտեղ կարող է անցնել այդ հետազոտությունն ու ստանալ փաստաթուղթ, որ նա տրանսսեքսուալ է ու իրավունք ունի վիրահատվելու: Ժամանակին կապվել է Մոսկվայի քաղաքային հոգեբանության ու էնդոկրինոլոգիայի կենտրոնի (այդ կառույցը եւ Ռուսատանի մի շարք այլ կառույցներ իրավասու են տալ այդպիսի փաստաթուղթ ) ղեկավար Ստեփան Մաթեւոսյանի հետ: Նա ասել էր, որ Հայաստանում նման ինստիտուտ չկա, բայց ուզում էր բացել: Որոշ ժամանակ անց ասաց՝ քանի որ նման մարդիկ Հայաստանում քիչ են, ապա ինքն էլ դրանով չի զբաղվում: Երեւանում Նորայրը հանձնել է կարիոտիպային անալիզ, որը ցույց է տվել կանացի քրոմոսոմային կապեր: Նրան ասել են, որ ինքը բիոլոգիապես կին է, եւ էնդոկրինոլոգը նրան խորհուրդ է տվել «բուժվել» սեքսոպաթոլոգ-հոգեթերապեւտ Վրեժ Շահրամանյանի մոտ, որը չգիտես ինչ բժշկական մեթոդներով հանձն է առնում «բուժել» ողջ ԼԳԲՏ հայությանը: Երբ Նորայրն ասել է, որ Առողջապահության համաշխարհային ասոցիացիան վաղուց է հանել տրանսսեքսուալիզմը հոգեկան հիվադությունների շարքից, ու ինքը նման բուժման կարիք չունի, բժիշկը հասկացել է, որ նա քաջատեղյակ է, եւ ի պատասխան դրան` առաջարկել է մեկնել Ռուսաստան` ասելով, որ Հայաստանում այլ բուժման ձեւ չկա: Հիմա Երեւանից ու Հայաստանից հույսը բոլորովին կտրել է, բայց արտերկրում էլ, եթե երկրի քաղաքացի չես, շատ բարդ է այդ ամենի իրականացումը: Կարող ես միայն մեկնել Թայվան կամ այլ երկիր, ուր անլեգալ կատարում են նմանատիպ վիրահատություններ: Ասում է, որ մենք իրավականորեն ունենք այդ կետը, որով կարելի է անձնագիր փոխել: Ասում է նաեւ, որ մեր բժիշկները տգետ են, ու քանի որ եթե ունես բժշկական փաստաթուղթ, բայց ձեւը պարզ չէ, ու պարզ էլ չէ, թե ումից կարելի է պարզել, նրանք մի մասնագետից մյուս մասնագետի մոտ են ուղարկում մարդուն: Մեկը մյուսից տեղյակ չեն, բժիշկները հղում են տալիս օրենսդրական բացերին, օրենքն էլ ասում է՝ բերեք բժշկական փաստաթուղթ: Բժիշկներն էլ ի՞նչ կարող են տալ, եթե անգամ տրանսսեքսուալիզմն ու հերմոֆրոդիտիզմն իրարից չեն տարբերում: Եթե քեզ մոտ XX46 է, անկախ նրանից դու քեզ ինչ սեռի ես զգում, դու կին ես ու վիրահատության կարիք չունես: Վիրաբույժը վերջինն է այս շղթայի մեջ, նա չի կարող որևէ բան անել առանց օրինական թույլտվության ու հոգեբանի, էնդոկրինոլոգի ու սեքսոպաթոլոգի եզրակացության: Միջազգային պրակտիկայում ընդունվել է F64.0 տրանսսեքսուալիզմ ախտորոշումը, իսկ Հայաստանում ոչ մի կառույց դա չի անում: Նորայրը դեռ ոչ մի հայ բժշկի չի հանդիպել, ով գիտի, թե իրականում ինչ է տրանսսեքսուալիզմը: Նորայրը հարցի մասին բավականին ինֆորմացիա ունեցող գրագետ մարդ է, բայց չէ՞ որ կան այնպիսիները, որ չգիտեն ոչինչ, վաղ հասակում են դիմում բժշկի, նրանց սխալ ուղու վրա են դնում, ուղարկում «բուժվելու», համարում են հոգեկան հիվանդ` դրանով իսկ առավել բարդացնելով նրանց բաժին ընկած առանց այդ էլ դժվար կյանքը…Նորայրը կարծում է, որ սեռափոխության վիրահատության մասին խոսելիս պետք է ամենավերջում անդրադառնալ վիրաբույժներին: Մինչեւ նրանց հասնելը շատ բան կա մեզ մոտ, որ պետք է անել: Մենք Նորայրի հետ միասին փորձեցինք ինչ-որ բանից սկսել, ինչ-որ քայլեր անել, որպեսզի կարողանանք իմանալ, թե ինչն է անհնարին դարձնում նման վիրահատությունների իրականացումը Հայաստանում, եւ ո՞ւմից ի՞նչ ենք պահանջում: 1. Պետք է բժշկական ուսումնական հաստատություններում, ուր ամեն ինչ շատ հին է, սկսած դասագրքերից վերջացրած «սովետական» դասախոսներով ու մենթալ հայկական բարքերով, ուշադրությունը սեւեռել գենդերային նույնականացման գիտական մոտեցումների ու խնդիրների վրա:2. Պետք է բժիշկներին իրազեկել՝ մի խումբ էնդոկրինոլոգների, հոգեբանների ու հոգեվերլուծողների, սեքսոպաթոլոգների ու էնդոկրինոլոգների ուղարկել` միջազգային նորմերին համապատասխան վերապատրաստվելու:3. Մեզ պետք է կառույց, ինստիտուտ, հիվանդանոց, ուր մարդիկ կկարողանան դիմել, հետազոտություն անցել ու ստանալ ախտորոշում:4. Պետք են բարձրակարգ էնդոկրինոլոգներ, ովքեր գիտեն, թե ինչ է պետք տրանսսեքսուալներին, ու կկարողանան նրանց ճիշտ բուժում նշանակել, եւ քանի որ սեռափոխությունից հետո էլ հորմոնային թերապիան ցմահ է, կարողանան տրանսսեքսուալներին ճիշտ սպասարկել: 5. Եւ վերջում միայն, այդ ամենից հետո, ըստ բնականոն պահանջարկի կհայտնվեն վիրաբույժներ, ովքեր պատրաստ կլինեն իրենց ծառայություններն առաջարկել: 6. Պարզաբանել ու հստակեցնել հոդված 70 գ. կետում խոսվող «սեռի փոփոխության մասին սահմանված ձեւի փաստաթղթի» ձեւն ու բովանդակությունը:Եթե առաջիկայում հնարավոր լինի այս քայլերն իրականացնել, բավականին մեծ առաջխաղացում կունենանք Հայաստանում սեռափոխության վիրահատությունները հնարավոր դարձնելու հարցում:

Լուսինե Վայաչյան